Jako autor koncepcji artystycznych — intuicyjnego spekulacjonizmu i sztuki fenomenalnej — Igor Wójcik kreuje własne światy, podejmując polemikę z otaczającą go rzeczywistością. Kluczem do zrozumienia jego artystycznej opowieści jest kwestia motywu, czyli najmniejszej jednostki świata przedstawionego, w której pojawia się warunkowa rzeczywistość, a precyzyjniej — autonomia istnienia wszystkich bytów. Naczelne przesłanie Wójcika głosi, że nie istnieje jeden świat ani jeden sposób jego doświadczania. Motywy obecne zarówno w malarstwie, jak i w szkle, przeciwstawiają się ich pozornie oczywistemu, neutralnemu statusowi ontologicznemu.

Prezentowana praca zbudowana jest z elementów szklanych — w tym kości piszczelowych — oraz fotograficznej kompozycji. Zderzenie obiektu i obrazu tworzy wyraźne napięcie, które otwiera pole dla wielości interpretacji. Rzeczywisty przedmiot (taki jak kość piszczelowa) metaforycznie odwołuje się do iluzji, podczas gdy surrealistyczne ujęcia (Mechabiotyle) zdają się zapewniać realizm istnienia — to wspólny mianownik, tópos koinós, twórczości tego artysty.

View Image